چرا با وجود آسیب، دوباره به همان پزشک برمیگردیم؟
هنگامه زرین وکیل پایه یک دادگستری در حوزه ی جرایم پزشکی در گفتگوی اختصاصی با صمیمنیوز ، با بیان این مطلب و تحلیل یک چرخه روانی پنهان در پروندههای قصور پزشکی گفت : بیمار با وجود آسیب واضح، درد جسمی و روحی، و حتی آگاهی از قصور پزشک، باز هم به همان پزشک بازمیگردد نهفقط برای تکمیل درمان، که گاه برای جراحی یا اقدام مشابهی دیگر.
این الگو، تنها یک مسئله ی پزشکی یا حقوقی نیست بلکه در لایههای عمیقتری از روان فرد ریشه دارد. ما با پدیدهای مواجهیم که میتوان آن را نوعی وابستگی روانی به منبع آسیب یا حتی نوعی تکرار زخم در لباس امید به ترمیم نامید.
وی یاد آور شد : ریشههای روانی بازگشت به پزشک آسیبزننده را می توان در سه بخش اصلی بیان کرد .
انکار، شرم و ترس از قضاوت اجتماعی
هنگامه زرین گفت : پذیرفتن اینکه اشتباه کردهای، فریب خوردهای یا انتخاب نادرستی داشتهای، در جامعهای که زنان را بابت تلاش برای زیبایی، جاهطلبی بدنی، یا اعتماد به ظاهر پزشکان اینستاگرامی سرزنش میکند، آسان نیست.
بسیاری از بیماران از ترس قضاوت اطرافیان، افت جایگاه اجتماعی، یا احساس حماقت و ناآگاهی، ناخودآگاه وارد فاز انکار آسیب میشوند .بازگشت به پزشک اولیه، در اینجا نه از سر اعتماد، بلکه برای پنهان کردن شکست است.
وی در ادامه متذکر شد :در این حال سناریویی ذهنی شکل میگیرد که اگر همهچیز را با همان پزشک تمام کنم، یعنی کسی نمیفهمد چه بر سرم آمده. در این حالت، بازگشت نوعی محافظت از تصویر بیرونی است، نه ترمیم واقعی زخم درونی.
امید به جبران توسط همان فرد
هنگامه زرین ، کارشناس ارشد جرایم پزشکی افزود : در بسیاری از بیماران، پس از تجربهی آسیب، نیاز شدیدی به بازسازی کنترل، اعتماد به انتخاب خود، و بازیابی عزتنفس شکل میگیرد.
در چنین حالتی، ذهن به جای ترک منبع آسیب، درگیر این باور میشود که اگر همین پزشک اصلاحش کند، یعنی انتخابم اشتباه نبوده، میتوانم اشتباهم را جبران کنم، میتوانم دوباره به خودم اعتماد کنم.
این امید، نوعی تلاش ناخودآگاه برای پاک کردنِ گذشته، ترمیم حس شکست، و بازگرداندن کنترل است حتی اگر هزینهاش، تکرار زخم باشد.
وی در ادامه گفت : در پروندههای زیادی دیدهام که بیمار نه از روی اعتماد، بلکه از روی اضطراب، شرم یا نیاز به اثبات درونی، به همان پزشک بازمیگردد.
این بازگشت، بیش از آنکه نشانهی اعتماد باشد، نوعی وابستگی روانی به پایانِ خوب خیالی است؛ خیالی که در اغلب موارد، هرگز محقق نمیشود.
ناتوانی در اعتماد به پزشک جدید
او عنوان کرد : پس از تجربهٔ یک آسیب جدی، بیمار ممکن است دچار بیاعتمادی شدید شود. در این حالت ، انتخاب هر پزشک جدیدی با تردید و اضطراب همراه است ، اما پزشک قبلی با وجود خطا حداقل آشناست و بیمار ترجیح میدهد درد آشنا را تحمل کند تا ریسک ناشناخته را .
وی تاکید کرد : تا وقتی که به جای سرزنش بیمار، مکانی برای آموزش روانی، توانمندسازی حقوقی، و حمایت آگاهانه ایجاد نشود، این چرخهها ادامه خواهند داشت .
زرین در پایان افزود : رهایی، ترمیم، و ادامهی مسیر حق هر بیماریست اما این رهایی از مسیر آگاهی و اقدام قاطعانه میگذرد، نه از انکار درد یا اعتماد دوباره به منبع آسیب.
بازگشت به پزشکی که یکبار آسیب زده، بهجای ترمیم، اغلب بازتولید زخم است . تن ما بستر جبران روان دیگران نیست.
انتهای پیام/
هیچ دیدگاهی درج نشده - اولین نفر باشید